• Forza Italia (FI)
• Demokraci Lewicy (Democratici di Sinistra, DS)
• Sojusz Narodowy (Alleanza Nazionale, AN)
• Liga Północna (Lega Nord, LN)
• Odrodzenie Komunistyczne (Rifondazione Comunista, RC)
• Włoska Partia Ludowa (Partito Popolare Italiano, PPI)
• Federacja Zielonych (Federazione dei Verdi)
• Włoska Partia Socjalistyczna (Partito Socialista Italiano, PSI)
• 

Wykopaliska prowadzono już w XVIII-XIX w., ale głównie po to, by marmur i brąz wykorzystać do dekorowania pałaców w Neapolu. Dopiero w 1927 r. zapoczątkowano właściwe prace wykopaliskowe i konserwatorskie.

Archeolodzy przez wiele lat utrzymywali, że w przeciwieństwie do Pompejów po drugiej stronie wulkanu, większość mieszkańców Herkulanum zdołała ujść z życiem. Niedawne odkrycia szkieletów ludzkich wskazują jednak, że to nieprawda. Na początku 2000 r. znaleziono szczątki kolejnych 48 osób, które miały przy sobie dużo monet. Świadczyłoby to o tym, że próbowały uciekać przed kataklizmem.

W rejonie Herkulanum na turystów zawsze czeka wielu przewodników, w tym mówiących po angielsku. Indywidualne oprowadzenie po Herkulanum kosztuje niemało, więc lepiej od razu ustalić cenę.

Herkulanum nie było ośrodkiem handlowym, nie miało rynku, czyli forum, a jedynie ulice z willami i sklepami. W centrum krzyżowały się dwie główne ulice. Zwiedzanie najlepiej rozpocząć zaraz za wejściem, przy końcu głównej ulicy, Cardo III. Po prawej stronie stoi Casa d’Argo (Dom Argusa) – wspaniały budynek z pozostałościami malowniczego dziedzińca. Dom traci na wielkości w porównaniu ze stojącymi po drugiej stronie ulicy fragmentami tzw. hotelu (Casa del Albergo). O jego rozmiarach świadczą masywne kolumny, niegdyś tworzące prostokątne atrium.

Cardo III dochodzi do Decumanus Inferiore, gdzie stoją wielkie termy, czyli zespół łaźni. W nakrytym kopułą frigidarium (w części męskiej) można obejrzeć mozaikę podłogową przedstawiającą delfiny, a w caldarium - basenik i absydę w kształcie muszli. Doskonale zachowały się ławki, na których siadali mężczyźni, oraz drewniane półki z przegródkami na ubrania. W pomieszczeniach przeznaczonych dla kobiet widnieje dobrze zachowana mozaika z Trytonem oraz oryginalne odłamki szkła w oknie.

W dalszej części term, po drugiej stronie Cardo IV, dochodzi się do Casa Sannitica (Dom Samnicki). Jego atrium z pełną wdzięku loggią oraz otworem w dachu, wokół którego dostrzega się zwierzęce motywy dekoracyjne, należy do najpiękniejszych w Herkulanum. Trzy budynki dalej stoi Casa di Nettuno ed Anfitrite (Dom Neptuna i Amfitryty). Trzeba w nim zwrócić uwagę na piękne, doskonale zachowane mozaiki ścienne. Sąsiedni budynek to Casa del Bel Cortile (Dom z Pięknym Dziedzińcem), w którym leżą szkielety mieszkańców zaskoczonych kataklizmem. Warto też wstąpić do winiarni (Casa con Botteghe) i obejrzeć amfory na półkach.

Po skręceniu w prawo na końcu Cardo IV przechodzi się na Cardo V, gdzie skupia się większość zakładów rzemieślniczych: piekarnię z piecami i żarnami, przędzalnię z warsztatem tkackim oraz farbiarnię z olbrzymią kadzią na barwniki. Za budynkami po lewej stronie była Palestra - miejsce publicznych zawodów sportowych. Obecnie nie można tam dotrzeć. Po prawej, na rogu Cardo V i Decumanus Inferiore stoi sklep z dobrze zachowanymi ladami oraz zbiornikami na zboże i inne towary. W kolejnym sklepie na Cardo V, po prawej stronie ulicy, za ladą umieszczono nieprzyzwoity rysunek.

Przechodząc na Cardo IV, dociera się do Casa del Tramezzo di Legno (Dom z Drewnianą Ścianą Działową), którą widać pod szkłem. Dom zamieszkiwała osoba z niższej klasy. Sąsiedni Casa a Graticcio (Dom z Opus Craticium) stanowi doskonale zachowany przykład domostwa rzemieślnika. Jest to podzielona na samodzielne mieszkania konstrukcja z balkonem na piętrze od strony ulicy. Termin „opus craticium” oznacza metodę budowlaną, opierającą się na wykorzystaniu materiałów niskiej jakości, łączonych drewnianymi ramami.

Casa del Atrio Mosaico (Dom z Mozaiką w Atrium) na końcu Cardo IV był wielką willą. Świadczy o tym dziedziniec z mozaiką, teraz zniekształcony pod naporem tufu. Obecnie budynek jest zamknięty, ale można zerknąć do środka.

Z tyłu, przy Cardo V, stoi kolejna luksusowa, dwupiętrowa willa z dziedzińcem – Casa dei Cervi (Dom z Sarną). Korytarze zdobią martwe natury.

Niedaleko od tego miejsca, na końcu Cardo IV, widać zadaszone przejście prowadzące do kolejnych term (obecnie zamknięte), które robią duże wrażenie. Budynek należy do najlepiej zachowanych w Herkulanum. Stiuki, jak również większa część łaźni, są w doskonałym stanie.

Zachowały się także oryginalne rzymskie drzwi, jedyne w Herkulanum. Jeżeli są otwarte, wokół czuć uderzająco mocny zapach stęchlizny.

Bogaci patrycjusze chętnie przyjeżdżali tutaj na odpoczynek. W 63 r. silne trzęsienie ziemi zburzyło dużą część miasta, a erupcja Wezuwiusza 16 lat później dopełniła zniszczenia. Dym i popiół wydobywał się z krateru wulkanu na wiele dni przed wybuchem, dlatego większość ludzi zdążyła się ewakuować. Przypuszcza się, że z 20 tys. mieszkańców zginęło 2 tys., zaczadzonych trującymi wyziewami. Domy przysypała kilkumetrowa warstwa popiołu i pumeksu.

Jedną z ofiar był rzymski przyrodnik Pliniusz Starszy, który umarł na atak serca w pobliskim Stabiae (obecnie Castellammare). Jego bratanek, Pliniusz Młodszy, opisał tragedię w dwóch niezwykle obrazowych listach do historyka Tacyta – kronikarza katastrofy. W jednym z nich donosił, że niebo pociemniało jak w szczelnie zamkniętym pokoju ze zgaszonymi pochodniami.

Wskutek wybuchu Pompeje zostały zakonserwowane. Podczas prac wykopaliskowych udało się szczegółowo odtworzyć obyczaje panujące w mieście. Zdołano poznać układy społeczne, strukturę klasową, stosunki rodzinne oraz standard życia (wysoki). Niektóre budynki pokrywają rysunki, komentujące wydarzenia polityczne lub miłosne rozterki mieszkańców. Wykopaliska uświadomiły grozę nagłej zagłady. Przypominają o niej gipsowe modele odlane z ciał przechowanych w wulkanicznych popiołach – twarze wykrzywione bólem lub zasłaniane przed pyłem i dymem.

Pierwsze fragmenty miasta zostały odkryte w 1600 r., lecz prace wykopaliskowe rozpoczęto dopiero w 1748 r. Trwają one zresztą do dziś (od 1860 r. pod nadzorem rządu włoskiego). W Pompejach ciągle dokonuje się odkryć, a dzięki ogromnym funduszom odkopuje się kolejne 20 hektarów gruntu.

Wykopaliska prowadzone za prywatne pieniądze odsłoniły niedawno kryty podgrzewany basen, którego ściany były pokryte erotycznymi malunkami (Watykan uznał je za niestosowne dla dzieci). W maju 2000 r. w czasie prac nad poszerzeniem autostrady, odkryto luksusowy hotel. Sterty pociętych płyt marmurowych wskazują, że hotel był budowany, gdy wybuchł Wezuwiusz.Po wejściu na teren wykopalisk od strony Pompejów-Villa dei Misteri przez Porta Marina, trafia się na pierwszy ważny zabytek – Forum. Jest to długa, wąska, otwarta przestrzeń otoczona ruinami najważniejszych budowli miejskich – bazyliki, świątyni Apolla i Jowisza oraz hali targowej. Via di Mercurio prowadzi na północ, do bardziej luksusowych budowli. Casa del Poetica Tragico (Dom Poety Tragicznego) zawdzięcza nazwę mozaikom, na których przedstawiono spektakl teatralny i samego poetę. Bardziej rzuca się w oczy mozaika Cave Canem (Uwaga, zły pies!) przy wejściu.

Casa dei Vettii (Dom Wettiuszów) jest uważany za jeden z piękniejszych i najlepiej zachowanych w Pompejach. Ta kupiecka willa ze wspaniałym perystylem daje doskonałe wyobrażenie o życiu bogatej klasy średniej.

Po drugiej stronie zaczynają się tak zwane nowe wykopaliska, które zapoczątkowano w 1911 r. Od tego czasu odkryto najważniejsze dzielnice wzdłuż głównej Via dell’Abbondanza. W bardzo dobrze zachowanym Wielkim Teatrze nadal odbywają się spektakle. Zamyka on nieduży, trawiasty i obramowany kolumnadą plac Caserma dei Gladiatori (Koszary Gladiatorów) – naprawdę nie są to koszary, lecz refektarz oraz miejsce spotkań widzów z pobliskiego amfiteatru.

Po przejściu do lewego krańca Wielkiego Teatru (schodami w dół, a następnie w górę) dociera się do Małego Teatru, gdzie za sceną można obejrzeć dobrze zachowany korytarz. Na tej kameralnej scenie latem są organizowane spektakle. Z kolei Amfiteatr należy do najlepiej zachowanych i najstarszych obiektów tego typu we Włoszech, gdyż pochodzi z 80 r. p.n.e. Kiedyś mieściło się w nim 12 tys. osób, czyli ponad połowa ludności Pompejów. Sąsiednia Palestra to olbrzymi plac parad z basenem, gdzie młodzież bawiła się i uprawiała sport. Bawiono się tam prawdopodobnie także w chwili katastrofy, gdyż w południowo-wschodnim zakątku znaleziono wiele szkieletów młodych ludzi próbujących uciekać przed kataklizmem.

Na północ od Palestry, za Via Abbondanza, stoi Casa di Loreio Tiburtino (Dom Loreiusa Tiburtinusa), śliczna willa z wielkimi frontowymi drzwiami z brązu.

W trakcie zwiedzania nie wolno pominąć Villa dei Misteri, poza głównym terenem wykopalisk, w pobliżu Porta Ercolano (ten sam bilet i te same godziny otwarcia). Jest to chyba najlepiej zachowany budynek pałacowy w Pompejach, wzniesiony w III w. p.n.e. Budynek zawdzięcza nazwę serii malowideł w jednej z dużych komnat. Przedstawiono na nich wtajemniczanie młodej kobiety w misteria dionizyjskie.

We Włoszech popularnym środkiem transportu i rekreacji jest rower. Znaleźć można dużo ścieżek rowerowych, rowery też raczej bez problemu można przewozić w pociągach (z wyjątkiem InterCity i ekspresów), a także na promach pasażerskich. Najlepsze do jazdy rekreacyjnej są, jak uważają znawcy tematu, tereny położone w delcie rzeki Poe.
Miłośnicy trekkingu mogą realizować swoje hobby w Alpach. W górach tych trekking jest o dziwo dosyć mało popularny, dzięki czemu szlaki nie są jeszcze tak zatłoczone, jak na przykład popularniejsze partie Tatr. We włoskich Alpach jest dobrze rozwinięta baza noclegowa: na podróżników czeka 600 schronisk i szałasów. Opiekę nad nimi sprawuje Club Alpino Italiano.